Radiofonia i telewizja cyfrowa to technika produkcji, rejestracji, przesyłania i emisji dźwięku i obrazu w postaci cyfrowej, tj. w postaci ciągu cyfr binarnych – zer i jedynek (bitów). W praktyce oznacza to, że dźwięk i obraz są poddawane obróbce elektronicznej. Sygnał cyfrowy może być poddany kompresji,czyli zmniejszeniu nadmiernej ilości danych, bez zauważalnego przez odbiorcę pogorszenia jakości. W zależności od wybranej drogi rozpowszechniania, mamy do czynienia z: telewizją cyfrową nadawaną za pomocą nadajników naziemnych, czyli tzw. naziemną telewizją cyfrową (NTC); w przypadku schematu kodowania DVB mówimy wtedy o naziemnej telewizji cyfrowej w standardzie DVB-T; cyfrową telewizją nadawaną satelitarnie (DVB-S); telewizją cyfrową przeznaczoną do stosowania w sieciach kablowych (DVB-C). Wyżej wymienione cyfrowe systemy transmisyjne różnią się szerokością pasma. Zespolony strumień danych cyfrowych składających się z dwóch lub więcej strumieni zawierających dane o programach radiowych, telewizyjnych, dostępu warunkowego i usługach dodatkowych, mieszczących się w określonym kanale telewizyjnym nazywany jest multipleksem. EPG dostarcza nazwy programów wraz z danymi o dacie i godzinie emisji, pozwala m.in. na sporządzanie własnego zestawu oglądanych programów i sprawowanie tzw. kontroli rodzicielskiej.